CHUK of voluit het Centre Hospitalier de Kigali is voor Tom en mij een beetje thuiskomen.We komen er nu voor de achtste keer. Steeds weer proberen we  de mensen van de Spoeddienst (want er is een groot verloop tussen afdelingen en andere NGO's) de laatste richtlijnen bij te brengen van Basic en Advanced Life Support of hoe je een patient in acuut levensgevaar moet reanimeren. Elke morgen geven we les aan een enthousiast publiek. Soms zijn het de collega's van de Spoeddienst zelf (56 verpleegkundigen), andere keren van de andere afdelingen.

Beste vrienden,

voor mij de 7de keer, voor Tom de 9de keer in het CHUK in Kigali, maar dit is ondanks zoveel missies, voor mij de meest positieve van allemaal. Vorige keer in oktober vonden we de nieuwe spoed in het CHUK een megalomaan project met onvoldoende mensen, organisatie en middelen... Maar er is meer dan hoop. De dienst Neurchirurgie is ondergebracht in de spoed en Dr Muneza doet goede dingen, ik herinner me de eerste keren : veel neurotraumata, geen CT scan in gans Rwanda en geen neurochirurg. Meer artsen bekommeren zich om de patienten.

Chers(ères) Amis(ies),

Dear friends,

It is for me the 7th time, for Tom the 9th in the CHUK in Kigali. But for me, despite of so many missions carried out, it is the most positive of all. Last time in October, we found the new emergency room in the CHUK, a megalomaniac project with insufficient personnel, organisation and means... But there is more than hope. The neurosurgery department is housed in the emergency room and Dr Muneza is doing good things. I remember the first times: many neurotraumata, no CT scan throughout Rwanda and no neurosurgeon. There are more doctors taking care of the patients.

Dag allemaal,

Hier een korte boodschap van Tom en Dries uit Rwanda.
We zijn veilig aangekomen zonder problemen. Gisteren korte PR zaken geregeld. Maandag beginnen de lessen.

Kigali blijft een grote bouwwerf...wat wel opvalt is het aantal gewapende soldaten op straat, duidelijk meer dan anders! Zo zagen we op het korte traject tussen de Beau Sejour en Chez Lando, gisteren 5 gewapende militairen met Kalashnikov. Ook veel meer militairen rond de Belgische school, is er iets aan het broeden hier?

vele groeten

Tom en Dries

Vrijdag  

De laatste echte werkdag in Kibagabaga, omdat het een feestdag is en er een verpleegkundige ziek is, is het heel rustig op de dienst. Er zijn ook een hoop patiënten naar huis gestuurd om plaats te maken voor het fistel programma van volgende week.

Woensdag
Een beetje nerveus kom ik aan in de CHUK, vandaag mag ik mijn présentatie geven en aan het aantal telefoontjes van de afgelopen week weet ik zeker dat ik verwacht ben.

Zondag

Een beetje verloren na het weinig werk in Kabgayi , ga ik terug naar het ziekenhuis van Kibagabaga. Is het door de rustgevende tuintjes in het ziekenhuis, de spelende kinderen of de geïnteresseerde attituden van de verpleegkundigen dat ik me ondanks de grote kloof in kennis me toch in dit ziekenhuisje het meeste thuis voel.

Vrijdag

Half zeven ’s morgens ik hoor de klokken luiden, wie gaat er nu zo vroeg naar de mis? Blijkbaar heel Kabgayi want als wij een uurtje later de aarde weg bewandelen naar het ziekenhuis die voor de kerk passeert ziet het er zwart van het volk die de kerk uitkomen.

Woensdag

Onze chauffeur is eindeloos te laat. Aangekomen in Kibagabaga zijn de verpleegkundigen al ijverig bezig. Ze zijn met twee om de verbanden te doen: één doet de niet geïnfecteerde patiënten de andere de geïnfecteerde wonden. Er is ook een nieuw patiëntje, wiens hoofd, nek en armpje verbrand is met heet water. Ik probeer het kinderbadje terug te introduceren . Benieuwt of ze het over een weekje nog gebruiken.