Hier nog een klein berichtje uit het mooie Rwanda,

De mensen in het ziekenhuis beginnen echt wel los te komen en staan volledig er volledig voor open om nieuwe dingen te proberen.  Het team is hier super op elkaar ingesteld en de commucatie onderling verloopt heel goed.  Ze genieten ervan om samen te discussieren over hun manier van werken, wat ze er zelf van vinden en of ze ideeën hebben om hun werken te verbeteren.  Ook al hebben ze een flink duwtje nodig, eens ze vertrokken zijn, werken ze af waar ze aan startten.

De sectio's zijn hier schering en inslag, het lijkt er echt een sectiofabriekje.  De artsen durven een langere arbeid of uitdrijving niet afwachten, ondanks dat de ongeboren baby het op dat moment goed doet.

goeiemorgen,

we zijn na enkele dagen op kruissnelheid gekomen: zaaltoer, operaties, raadplegingen. Nogmaals blijkt dat ze hier met de weinige middelen ongelooflijk inventief zijn. Ook goed georganiseerd, al leek het voor ons de eerste dagen één grote chaos. 

tot later 

Hallo daar in het verre België,

We zijn hier al enkele dagen op de materniteit van Kagayi en hebben al grote ogen mogen trekken.  we zijn hier heel hartelijk ontvangen en iedereen is even vriendelijk.

De eerste dag van een nieuwe week en we zijn er weeral goed begonnen.  Deze morgend een fikse regenbui en een frisse start van een nieuwe week!

4 goiters waarvan de laatste zomaar even 1,2 kilogram woog.  Deze vrouw kon niet meer plat op haar rug liggen.  Stel je voor dat je nacht op je rug slaapt met een pak suiker van 1,2 kilogram op je keel.  Zo moest deze vrouw zich dus voelen!  

Iedereen zit hier geduldig te wachten, het geduld dat de mensen hier hebben is ongelooflijk. Ze zitten hier dagen te wachten, kindjes op de schoot, hun potje koken.  Het is bewonderingswaardig.

Ici les goîtres sans frontieres! De patiënten komen van Côte Ivoir, Mali en Senegal.  Dit is geen Medecins Sans Vacances maar Goîtres Sans Frontieres.  De boodschap is goed ontvangen!

De sfeer is hier top, er wordt hier heel wat afgelachen maar ook goed gewerkt!  Vorige nacht was het iets minder top. We hebben hier een oude gsm met een lokale telefoonkaart om bereikbaar te zijn in geval van nood post-operatief.  Deze morgend, 3 uur...  Le malade ne peut pas respirer!  Naar het ziekenhuis om dan daar een patiënt in ademnood terug te vinden.  Een bloeding.  Even stressen maar uiteindelijk om halfzes terug in dromenland.

De tweede dag zit erop!  Gisteren een lange rit afgelegd van Ouagadougou naar Orodara, chance dat we in een voiture climatisée zaten, anders waren we nu geroosterde kippetjes.  Om drie uur zijn we dan eindelijk in in hotel Prestige aangekomen om om halfvier al in het ziekenhuis aanwezig te zijn om met de consultatie te beginnnen.  De goiters vlogen ons om de oren!  Er wachtte ons een heel hartelijke ontvangst van het verplegend personneel.  Het is overdag in de schaduw 40° celcius, we moeten jullie dus niet vertellen hoeveel graden het dus in volle zon is.  Het is opstaan en beginnen zweten!

Voor mij is het de vierde missie op vier jaar tijd.  Na drie keer Gatagara in Rwanda was het nu tijd voor iets nieuws.  Dus vertrek ik morgen met Frans en Herbert, chirurg en anaesthesist, en Marijn en Patrick, journalist en fotograaf naar het warme Burkina Faso.  Missie schildklierchirurgie.

Na weeral veel in-en-uitladen van koffers en zakken om dan tot het gewenste resultaat te komen, ben ik nu helemaal vertrekkensklaar.  Ik ga zo veel mogelijk proberen te bloggen, mijn functie in het team is blijkbaar blogafgevaardigde!  Als het Afrika-internet het toelaat zullen jullie dus geregeld iets van ons horen.

 Aan Dominik: toch nog altijd heel veel spijt dat je niet meekan, heb nog beetje plaats in reistas als je je adem kan inhouden voor een paar uur!

Bien sûr, ma petite Astrid n’était pas la seule à marcher, c’est toute la cinquième qui a participé à la marche du Carême de son école primaire, Regina Pacis à Hove. L’enthousiasme était tel parmi les jeunes élèves pour chercher des sponsors et l’action de Médecins Sans Vacances a touché tellement de gens, que l’école a récolté une somme record pour notre organisation : 7811 euro.

Op 10 maart 2012 heeft Soroptimist Sint-Truiden een modeshow en after party georganiseerd ten voordele van Artsen Zonder Vakantie. Mijn collega Gert Plevoets en ik waren aanwezig op de modeshow en ook op het feestje achteraf. Zo hebben wij eens kunnen kijken wat er allemaal leeft achter de schermen van een modeshow. Best een indrukwekkende bedrijvigheid.